Maandag Nr. 11

Zaterdagavond, gezelligheid ten top.

Even heerlijk uitleven op muziek van alweer een paar jaartjes geleden. Niet klassiek, wel classic en ook nog een night. Er is gestraald, gelachen – kortom, gezellig gefeest. We dansten de nacht naar de ochtend. Probleemloos. Ik ben heus nog jong.

Veel gesprekken zijn er niet gevoerd, aangezien de muziek echt kei-en-keihard stond. Nooit eerder John Travolta, Olivia Newton-John, Cindy Lauper, Meat Loaf en classic-kornuiten zo uitbundig uit de boxen horen loeien. De vingers die velen van de aanwezigen daarom regelmatig in hun oren staken, waren ook niet bevorderlijk voor conversatie, eerlijk-is-eerlijk.

Het mocht de pret niet drukken.

Vanochtend vanwege de storm Zoontje toch maar met de auto naar school gebracht. Het volume van de autoradio stellen bleek een precisiewerkje.. niet al te zacht (ik kon immers niet zo goed horen door dat gepiep en gesuis in mijn oren), maar ook zeker niet te hard (auw!!). Op ongeveer een kwart van het normale volume liet ik hem staan. Ja, zo ging het nét. Easy does it.

Rustig reden we samen naar school, de wind blies ons niet van de weg, de motor van de auto bromde niet te hard, de autoradio deed zijn ding. Zachtjes. Heerlijk. Rustig.

De kinderen, ook last van de maandagochtend, zaten stilletjes op de achterbank.

Dit ging goed!

Ik reed de laatste bocht door, ging behoedzaam de laatste meters richting school en remde de auto rustig af. Ik was heerlijk op tijd vanwege de eventuele problemen die ik tegen kon komen door de razende wind buiten (zie mij anticiperen!). Het plein was nog zo goed als leeg, de straat nog aardig stil. Ik had het gehaald! Stil en Rustig!

Mijn linkeroor plopte open. Eindelijk.

‘WE ZIJN ER!!’ Riepen de kids enthousiast vanaf de achterbank in koor.

… En weer dicht.