Maandag Nr 12

4 november 2013

Just another Smanic Monday.

Zoontje is al zo’n twee jaar helemaal weg van het figuurtje Sonic the hedgehog. Deze egel met flinke stekels op de rug is een zeer snel rennend computerspel typetje. Die snelheid en ook de dapperheid waarmee Sonic zijn digitale vijanden in de pan hakt, mogelijk in combinatie met zijn opvallende blauwe kleur, spreken Zoontje ontzettend aan. En het is niet zomaar een bevlieging.. Nee nee, we hebben het al over bijna twee jaar! Dus bijna 25% van zijn leven! Ter illustratie: Man en ik zijn nu afgerond 24,4% van Mans leven samen.

Ik bedoel maar.

Voor Zoontjes zevende verjaardag ben ik bij ongeveer alle speelgoedwinkels in een straal van 40km rond ons huis langsgegaan om iets – wat dan ook! – van Sonic te vinden.

Ik begon voortvarend: ‘Heeft u misschien ook speelgoed van Sonic? Een actiefiguurtje of een knuffel misschien?’

Nee dus.

Nadat zo’n 17 speelgoedverkopers me ontkennend of soms ronduit glazig hadden aangekeken, gaf ik het op. Er was niets te vinden.
Geen poppetje, boekje, sleutelhanger… niets.
Ik was onderhand met een Sonic sticker al blij geweest, maar helaas… (‘U heeft zelfs geen sticker??’)

Zoontjes zevende verjaardag ging Sonic-loos voorbij.

afgelopen zondag gingen we met de kinderen even naar de kermis. Nadat Zoontje en ik in zo’n enorme octopus rondgeslingerd waren (heerlijk!), kwamen we voorbij zo’n kar met van die plexiglazen bakken met daarin van die slappe haken die dan eigenlijk net te zware knuffels moeten optakelen. Of juist niet.

En wat zagen we daar?

Bakken-, echt bákkenvol, met Sonic knuffels.
Zoontje was in de Nintendo-Wii-hemel. Totaal.

Ik fouilleerde mezelf alvast. Hoeveel kleingeld had ik nog? Accepteerde het ding ook papiergeld? Pin? Checks? Als Dit Maar Goed Ging!

Mezelf berustend in het feit dat ons gezin waarschijnlijk bankroet van de kermis zou komen, besloot ik Man tot actie over te laten gaan. Hij bediende de grijper. Ik navigeerde.
Voor zover ik kon kijken tussen mijn vingers dan.

Tot mijn stomme verbazing had mijn echtgenoot de knuffel binnen twee euro te pakken. En, hoppa, nog één voor Dochtertje erbij. ik durfde mijn hand inmiddels weer voor mijn gezicht vandaan te halen.

Maandagochtend nummer 12 (daar is hij dan) bleek niet Manic zoals meestal, maar Sonic. Onder het eigenlijk nog te grote dekbed trof ik een slapend jongetje aan met Sonic in zijn hand geklemd. Gelukkige smile op zijn smoel. Ik smolt ter plekke.

En verder verliep de maandag uitstekend vraagt u? Jazeker!

Behalve dan misschien dat Zoontje de rest van de dag meer met Sonic dan met mij gepraat heeft, hoort u mij niet klagen. En, o ja, van mij had Sonic ook niet aan hoeven schuiven aan tafel. En voor de tv. En aan de mens-erger-je-niet. En mee gehoeven op de fiets.

Tja. Werd het toch nog een beetje manic, deze maandag. Sonic-manic. OK, vooruit dan… ‘smanic’.